Persoonlijk

Verhalen zijn als A4’tjes en soms waait er een blaadje weg

Wat we van ons leven onthouden, daar hebben we zelf niet altijd invloed op. Ik zie het regelmatig op het moment dat ik vrijwilligerswerk doe. Ik werk dan met mensen met vormen van dementie en kan als enige van alle vrijwilligers helemaal niet schilderen. Wel kan ik er luisteren naar verhalen. Verhalen vertéllen. Heel hard “Ik ben een Zwollenaar, een echte Zwollenaar” meezingen terwijl dat helemaal niet waar is en ik de tekst helemaal niet goed ken.

Ik heb het net voor het schrijven van dit blog even opgezocht. Bijzonder stukje geschiedenis wel.

Ik hoor regelmatig hoe namen van echtgenoten zoekraken. Hoe mevrouw een bekende op de gang hoort praten, maar vergeet dat die stem bij haar geliefde hoort. Ik zie hoe een -door een collega die wél kan tekenen opgezet- schilderij met vlijt en vol trots wordt ondertekend. Met een meisjesnaam die ze nog nooit voor ook maar één schilderij heeft gebruikt. Ik hoor verdriet wanneer de naam van een overleden dochter tussen de koffie en een gesprek over dansjes doen over tafel gaat. Begrip aan de overkant van diezelfde tafel. Het gesprek tussen twee mensen dat ineens overschakelt naar de weersomstandigheden.

Ik hoor mezelf denken, wanneer ik bedenk dat deze herinnering blijft omdat de gebeurtenis zelf zo lang geleden is. Voel op dat moment een splinter van pijn door dat hartverscheurende verdriet.

Herinneringen van vroeger blijven soms langer bestaan. De korte termijn lijkt weggewaaid, meegenomen door de wind die heeft huisgehouden. En niemand die daar iets tegen kan doen. Ik las het ooit eens ergens. Alsof je in je hele leven een stapeltje A4’tjes opspaart en de bovenste als eerste van je wegvliegt.

Maar er blijven blaadjes liggen. Tot ze soms ruchtsichlos worden weggeblazen.

De eerste ontmoeting. De fietstocht die je elke dag moest maken toen je jonge kinderen had. Dat deed je namelijk gewoon. Kom nou.

Ik hoor hoe je glimlacht als iemand anders een mooi verhaal vertelt. Hoe je geniet van één op één aandacht. Hoe je trots bent als je vertelt over je favoriete stad. Hoe je “Ik ben een Zwollenaar” zingt terwijl ook jij hier niet vandaan komt. Hoe je heel trots kijkt. Hoe je glundert, de warmte van je omgeving heel hard voelt. Hoe je vervolgens bijna zachtjes in slaap valt. Hoe je stilletjes blijft doorgaan over je favoriete verhalen.

Waar ik maar al te graag naar luister.

Reacties uitgeschakeld voor Verhalen zijn als A4’tjes en soms waait er een blaadje weg